جزئی از حقوق بشر( آزادیهای فردی و اجتماعی) در قانون اساسی

جمهوری اسلامی ایران

نظارت عمومی در قانون اساسی: در جمهوری اسلامی ایران دعوت به خیر - امر به معروف ونهی از منکر وظیفه ای است همگانی و متقابل بر عهده مردم نسبت به یکدیگر- دولت نسبت به مردم و مردم نسبت به دولت.

اقلیتهای مذهبی: در قانون اساسی از نظر مذهبی چهار گروه مختلف مورد بحث قرار گرفته اند:

الف)) مسلمانان شیعه جعفری--بر اساس اصل دوازدهم قانون اساسی دین رسمی ایران - اسلام و مذهب آن جعفری اثنی عشری است و این اصل برای همیشه غیر قابل تغییر است.

ب)) مسلمانان شیعه غیر اثنی عشری و مسلمانان سنی پیرو یکی از مذاهب اربعه.( مذاهب اربعه عبارتند از: حنفی- مالکی- شافعی- حنبلی)

قانون اساسی در اصل یازدهم همه مسلمانان را امت واحده شمرده است و به همین جهت اهل تسنن را بعنوان اقلیت مطرح نکرده و آنان را همانند پیروان مذهب جعفری تلقی نموده و اضافه بر آزادی عمل آنها به فقه خودشان نسبت به احوال شخصیه و مراسم مذهبی و تعلیم و تربیت این حق را به اهل تسنن داده است.

ج)) اقلیتهای دینی شناخته شده - آنا طبق اصل سیزدهم عبارتند از: زرتشتیان- کلیمیان و مسیحیان- این عده برابر قانون اساسی اقلیتهای رسمی می باشند که از آزادی های زیر بهره مند هستند:

۱) آزادی در عمل به مقررات دینی خود در زمینه احوال شخصیه ( ازدواج- طلاق- ارث و وصیت )

۲) آزادی در انجام مراسم مذهبی.

۳) آزادی در تعلیمات دینی بر طبق آیین خود. ( حدود آزادیهای فوق را قانون معین می کند).

ویژگیهای شکلی نظام جمهوری اسلامی ایران:

الف- زبان و خط: زبان و خط رسمی و مشترک مردم ایران فارسی است. اسناد و مکاتبات و متون رسمی و کتب درسی باید با این زبان و خط باشد ولی استفاده از زبانهای محلی و قومی در مطبوعات و رسانه های گروهی و تدریس ادبیات آنها در مدارس- در کنار زبان فارسی آزاد است. ( اصل ۱۵ قانون اساسی).

در آینده بیشتر در مورد حقوق بشر اسلامی بحث خواهد شد چون نیاز به چند فصل بحث دارد.

 طراح قالب: رضا امين زاده

مولا علي
  جانم فدايت